Knuffel kwijt

‘Wat gaan we vandaag doen?’, vraagt mijn zoontje Youri op de eerste dag van de vakantie. ‘Naar de dierentuin’, antwoord ik. ‘Mag Bep ook mee?’, vraagt hij enthousiast. ‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘Jullie zijn toch onafscheidelijk?’, vraag ik lachend. Wat is het toch een heerlijk kind.

Bep, een schaapje, is sinds de scheiding zijn lievelingsknuffel en die gaat dan ook overal mee naartoe. Nu dus ook. Jassen en schoenen aan, rugzak met broodjes, lekkers en pakjes drinken mee. Met Bep onder zijn arm zit hij al in de auto te wachten. Eenmaal aangekomen bij de dierentuin sluiten we aan in de rij, want het is druk. Youri staat te stuiteren en kan niet wachten om naar binnen te gaan. Hij staat met zijn neus door het hek en kijkt of hij al iets ziet.

‘Apen’, schreeuwt hij als we binnen zijn en rent ernaar toe. Terwijl ik nog op mijn gemak de plattegrond sta te bestuderen, is hij al bij het apenverblijf. Met Bep onder zijn arm rent hij van het ene naar het andere dierenverblijf. Olifanten, gazelles, neushoorns, leeuwen, papagaaien, we zien ze allemaal. Tijd om een broodje te eten is er niet. Uiteindelijk belanden we in de speeltuin.

‘Pas jij op Bep?, vraagt Youri aan mij. ‘Dan kan ik lekker klimmen.’  ‘Ik stop haar in de rugzak’, zeg ik. ‘Goed?’, vraag ik, maar hij is al weg. Na een klein uurtje in de speeltuin vind ik het wel mooi geweest. Het is inmiddels 17.00 uur en ik heb beloofd om hem om half zeven af te leveren bij zijn moeder.

‘Mag ik Bep weer?’ vraagt Youri zodra we weer in de auto zitten. Ik pak de rugzak en de schrik slaat me om het hart. Bep zit er niet in. Ik keer de hele rugzak binnenstebuiten, maar geen Bep. ‘Waar is Bep?’, vraagt hij met een trillend stemmetje. ‘Ik kan haar niet vinden’, zeg ik opgelaten en de paniek slaat toe. ‘Kom’, zeg ik en samen rennen we terug naar de ingang van de dierentuin. Bij de balie vertel ik mijn verhaal en gelukkig mogen we weer naar binnen, zodat we Bep kunnen zoeken.  ‘Hij moet bij de speeltuin liggen. Hij ligt vast nog op tafel’, probeer ik hem gerust te stellen, maar ik zie de tranen in zijn ogen. Maar hoe we ook zoeken, we kunnen Bep niet vinden. Ook niet bij de gevonden voorwerpen.

‘Kom lieverd, we moeten nu echt naar mama’, zeg ik wanhopig. ‘Bep komt heus wel weer terecht’, probeer ik hem te troosten. Tegen zevenen kom ik bij mijn ex aan. Het zoeken heeft meer tijd in beslag genomen dan ik dacht. Ze zal wel boos zijn, maar als ik het uitleg, zal ze het vast begrijpen. Ik bel aan en wacht. Ik bel nog een keer. En nog een keer. ‘Waar is mama?’, vraagt Youri. ‘Ik weet het niet, knul.’ Ik begrijp er niets van. ‘De dag en het tijdstip kloppen toch wel?’, vraag ik me bezorgd af.

Dan komt mijn ex plotseling de oprit oprijden. Ze stapt uit de auto met Bep in haar handen. ‘Hoe kom jij nu aan Bep?’ vraagt Youri verwonderd. Daar ben ik ook erg benieuwd naar. ‘Je weet toch dat ik een sticker van TriqQR op Bep geplakt heb’, zegt ze, terwijl ze mij vragend aankijkt. Schaapachtig kijk ik haar aan. Helemaal vergeten. ‘De code is gescand en toen heb ik haar gelijk maar even opgehaald’. ‘Eet je een hapje mee?’ vraagt ze. ‘Ja, tuurlijk, lekker’, stamel ik.

Na het eten brengen we Youri samen naar bed. Uitgeput van een lange dag in de dierentuin valt hij tevreden met Bep in zijn armen in een diepe slaap. ‘Wijntje op de goede afloop?’ vraagt mijn ex. ‘Ik zou wel gek zijn als ik daar nee op zou zeggen…’

TriqQR ... wat heb jij te verliezen?

Laat TriqQR je helpen om je verloren spullen terug te vinden!