Jas kwijt

Ik schrik wakker van gerommel aan de voordeur. Het is 04.10 uur zie ik op de wekker. ‘Er staat iemand voor de deur’, zeg ik tegen mijn vrouw terwijl ik haar wakker maak. Ik sta op en gluur door de gordijnen naar de voordeur, maar die kan ik net niet zien. Weer hoor ik gerommel en dan zachtjes geklop. Ik loop stilletjes de trap af. De adrenaline giert door mijn lijf.  ‘Verdorie, wat is er aan de hand?’, mompel ik. Ik kijk door het raampje naast de deur en zie mijn zoon staan. Nou ja, staan, het is meer hangen.

Ik doe open en hij valt letterlijk met de deur in huis. ‘Goedemorgen’, stamelt hij en geeft over in de gang. ‘Gatver’, stomdronken dus. Ik roep mijn vrouw. Zij helpt hem naar zijn kamer en stopt hem in bed. Ik ga op zoek naar een emmer. Snel ruim ik de boel op en kruip weer in bed.  Inmiddels is het 05.00 uur. ‘Hij slaapt’, zegt mijn vrouw, maar ik ben klaarwakker.

Het is al middag als hij met een kater beneden komt.  Toch kan ik het niet laten om te vragen waarom hij vannacht niet gewoon zelf naar binnen is gekomen. ‘Geen sleutels’, zegt hij kortaf. ‘Geen sleutels?’ vraag ik korzelig. ‘Ben je die kwijtgeraakt dan?’ ‘Nee, mijn jas ben ik kwijt’, zegt hij nu toch wel timide. ‘Je jas?’ Ik ontplof bijna. ‘Die dure, nieuwe leren jas? Hoe kan dat nou?’.

Hij vertelt dat hij  in de kroeg zijn jas niet kon vinden toen hij naar huis wilde gaan na het stappen. ‘Ik heb overal  gezocht, maar kon hem echt niet vinden, pa’, stamelt hij. ‘Dat vind ik niet zo raar met zo’n dronken kop’, denk ik, maar wijselijk hou ik mijn mond. ‘En nu?’ vraag ik hem. ‘Weet niet’,  is zijn antwoord. ‘Ga maar zoeken, want die jas heeft  € 300,- gekost en is nog maar een paar maanden oud’, zeg ik geïrriteerd. Hij vraagt of ik mee wil gaan, want zijn fietssleutel zat ook in zijn jas en zijn fiets staat dus nog in de stad.

Samen gaan we de kroegen af waar hij geweest is en met de minuut word ik chagrijniger. Niemand heeft de jas gevonden helaas. Hup, daar gaat € 300,- de vuilnisbak in en dan moet hij ook nog een nieuw fietsslot hebben. Dat is een duur avondje stappen zo. Met de fiets achterin rijden we naar huis. Mijn zoon is stil en kijkt sip voor zich uit. Hij weet al wat hem te wachten staat. Dat wordt huisarrest.

Met een grote glimlach op haar gezicht staat mijn vrouw ons al op te wachten. ‘Waarom sta jij zo te lachen, zo leuk is het allemaal niet’, zeg ik humeurig. ‘Ik weet waar de jas is’, antwoordt ze geheimzinnig. ‘Hoe weet jij dat nou?’, vraag ik verbaasd. Ze vertelt dat ze de jas direct na aankoop gemerkt heeft met een sticker van TriqQR. Ze kijkt onze zoon aan. ‘Iemand was in dezelfde kroeg als waar jij geweest bent . Zij heeft je jas gevonden en de QR-code gescand. Ik kreeg net een mailtje met haar gegevens’, lacht ze.

Snel stappen we weer in de auto om de jas op te halen.  Onderweg kopen we een mooie bos bloemen voor de eerlijke vindster. ‘Als ik jou was, zou ik haar maar uitnodigen voor een avondje uit’, zeg ik tegen mijn zoon terwijl ik hem speels in zijn zij por. ‘Dat heeft ze wel verdiend’, antwoordt hij opgelucht. ‘Laat dat huisarrest dan maar zitten’, zeg ik grinnikend.

TriqQR … wat heb jij te verliezen?

 

Laat TriqQR je helpen om je verloren spullen terug te vinden!